آب تا رنگ

دوست-------شعری از رضا مصطفایی- پائیز 1388

abtarang — Sun, 20 Dec 2009 10:01:18 GMT

قصّه ی پنــــــهان من،زلف پریشان دوست

چشم دلم سیر نیست،از لب و دندان دوست

گرکه دلم عاشق است،عیب مگیرش چرا

مانده به بازار عشق،بر سر پیمان دوست

زخــــــــم زبان رقیب،نوش کنم انگـــــبین

تا که به دل داده ام،وعده ی درمان دوست

تاب نـــــــــدارد دلم،وعــــــــده ی دیدار کو؟

شیشه ی میناست دل،چهره ی خندان دوست

رشک برافروخــــته،جان مـرا سوخــــــته

لب ز سخن دوختم،گوش به فرمان دوست

آميختگي تجدد و سنت:نگاهي به مجموعه «از آب تا رنگ» رضا مصطفايي

abtarang — Sun, 22 Nov 2009 09:36:18 GMT

روزنامه ايران > شماره 4363 24/8/88 > صفحه 16 (فرهنگ و هنر)
نقد کتاب آب تا رنگ از شمس الدین باختری

آميختگي تجدد و سنت
نگاهي به مجموعه «از آب تا رنگ» رضا مصطفايي :

http://magiran.com/npview.asp?ID=1985206

     يك: آميختگي سبكي
    «از صورت تقديرت، وز سيرت پرگار
    ماييم تماشايي، در پرده اسرار
    من/ نامه ترديدم، يك لحظه آن سيب
    از شاخه فروافتاد، انگار نه انگار!
    يارويت پيشاني يا خط كف دست
    اين طالع من بوده، پس آينه بگذار!
    تنهايي و تنهايم، در كوچه پائيز
    خنديدم و خنديدي، پس گريه چه شد يار؟
    من پشت درم بگشا! توفان شده اينجا
    باراني چشمم شد، گيسوي سپيدار
    يك لحظه ببخش اما/ بدرود كه بدرود!
    تب دارم و تب داري! اين/ آخر ديدار»
    مجموعه شعر «از آب تا رنگ» رضا مصطفايي تلفيقي است از نوگرايي در غزل كلاسيك [آميختگي همزمان چند سبك، از خراساني گرفته تا هندي] با «شعر منثور» كه از لحاظ زباني ـ گرچه در معدل گيري ـ تفاوت كمي دارند اما از لحاظ «صور خيال» و ورود به حيطه «فضاسازي» متفاوت اند كه طبيعي هم هست و نوعي يادآوري است نسبت به سن و سال احتمالي شاعر كه بايد در ميانسالي باشد و از همان نسل كه در سه دهه اخير، كلاسيك گويي را با نوگرايي آميختند و گاه هم گريزي زدند به نوسرايي در بي وزن ترين شكل اش.
    «به مهرباني ات پيوند زدم
    همه آن چيزي را كه مي خواستي نامش را عشق...
    شايد نمي شد
    شايد نمي خواستي
    شايد اين تولد
    از آغاز/ مردن بود»
    در غزليات اين مجموعه، نوعي «تاريخ ادبيات محوري» به چشم مي خورد يعني به رغم هماهنگي در فضاسازي و «حال و هوا»، شكل گيري ابيات و شيوه «مضمون سازي» از سبكي به سبكي ديگر در نوسان است و مخاطب مي تواند در آن واحد با چند رويكرد در حوزه تصويرسازي، توصيف گري و زبان ورزي، دلمشغول باشد. چنين شيوه اي گرچه بي سابقه نيست اما كم سابقه است و اكثراً چنين رويكردي در آثار «هندي سرايان» دهه هاي «سي و چهل» ديده مي شود با اين تفاوت كه مصطفايي در برخي از همين ابيات به «غزل نو» هم گريزي مي زند و اين منظري است كه فقط در كار معدود «هندي سرايان» جريان ادبي «غزل انقلاب اسلامي» ديده شده و مي شود؛ البته نبايد از اين مسئله غافل ماند كه «از آب تا رنگ» حاوي غزل هاي پيشنهاد دهنده اي نيست اما حاوي تصاويري در ياد ماندني است كه با توجه به اين كه محتملاً نخستين كتاب شاعر است جالب توجه است و با توجه به اين كه محتملاً شاعر در ميانسالي خويش است، مي بايد به مرزهاي ديگري از شاعرانگي نيز دست مي يافت.


    دو: اشارات خيال انگيز
    آن وجه فقدان «پيشنهاد دهندگي»، در شعرهاي منثور مصطفايي نيز قابل ردگيري است. يعني در عرصه اي كه پيشنهاد دهندگي نه تنها مد روز است كه وجهي ارزشي در حوزه نقد ادبي به خود گرفته است. در اين شعرها، با وجود حس آميزي بالنسبه موفق و پايان هاي اغلب «ضربه دار»، توجه به جزئيات «اندك» است. همچنان كه «رمانتيسيسم» حاكم بر اين آثار، آنها را به كلي گويي هرچه بيشتر سوق داده كه در نبود «جهان نگري پر وسعت»، اغلب، يك بليه است. همچنين بايد به اين نكته توجه ويژه داشت كه شعرهاي منثور كتاب، اغلب از عنصر «رنگ» بي بهره اند در حالي كه غزل ها، در مقايسه از اين عنصر استفاده بهينه برده اند. شايد با اين اشارات به نظر برسد كه شعرهاي منثور شاعر كلاً فاقد جلوه هاي تاثيرگذار در پيشگاه مخاطب خاص اند اما اين طور نيست همان پايان هاي ضربه دار و وضوح و روشني در متن و عيني گرايي فراگير، اين آثار را به شعرهايي قابل تامل براي مخاطب خاص و گاه تاثيرگذار و در يادماندني براي مخاطب عام بدل كرده است كه در مجموع با توجه به سن و سال احتمالي شاعر، دستاوردي قابل قبول اما ناكافي است.
    «از آب تا رنگ
    قلم مويي خيال مي كشد
    ركن آباد سرمي رسد
    عمر سر مي رسد
    زلف پريشان كرده اي كه حجم معادلات
    چون حال من پريشان شود
    چقدر بگويم
    رياضيات خوب است
    اما براي عشق ورزيدن
    كم است
    چقدر بگويم
    آدم
    آدم است!»
    در همين شعر «از آب تا رنگ» با خلاصه اي از شيوه مصطفايي در شعرهاي سپيدش روبه روييم، يك جور پيوند زدن اشارات
    خيال انگيز با كمترين استفاده ممكن از كمترين ارتباطات استعاري يا معنايي يا تلميحي.
    اين شيوه اگرچه تازه نيست و بيشتردر متوني چون «مقالات شمس» يا «تمهيدات» يا «عقل سرخ» با آن رودررو بوده ايم. با اين همه در اين شعرها، رويكردي امروزين به خود مي پذيرند و وسعت معنايي خود را به
    تك معنايي روشن در حوزه «درك عمومي تغزل» تغييرمسير مي دهند و محتملاً به همين دليل است كه مخاطب عام نيز قادر به ايجاد ارتباط با اين شعرهاست؛ پديده اي كه در كتاب هاي منتشر شده در سال هاي اخير، نه دور از دسترس كه اندك شمار بوده است.


    سه: براي تجديد موفقيت ها
    «يار چگونه اينچنين، پرده كنار مي زند؟
    نقش و نگار خويش را، روي بهار مي زند؟
    آبي آسماني و فرصت ارغواني و
    عاشقي نهاني و... زخمه به تار مي زند!
    قالي پرنياني اش، وسوسه جواني اش
    آينه مهرباني اش، غمزه به كار مي زند
    غرقه چشم عاشقان، سوخته اناالحق اش
    گاه بر آب مي رود، گاه به دار مي زند
    پرده كنار مي رود، وصف بهار مي رود
    جاروي اتفاق را، روي غبار مي زند!
    برگ اگرچه ريخته، خاطره اي گريخته
    باز درون سينه ام، قلب انار مي زند!»
    نمي دانم كتاب هاي بعدي مصطفايي،
    چه وقت و به چه فاصله زماني از اين كتاب منتشر خواهند شد اما چند توصيه دارم در بازنگري شعرهايي كه در آينده اي دور يا نزديك از وي شاهد خواهيم بود. اين توصيه ها، مي توانند از تجديد موفقيت هاي اين كتاب و محدوديت اشتباهات آن، در آثار بعدي حمايت كنند.
    1- به «رنگ» و «گرما» در غزل ها يا كلاً آثار كلاسيك خود، توجه ويژه نشان دهد.
    2- زمان «تقويمي- سبكي» خود را به دهه هشتاد نزديك تر كند.
    3- در شعرهاي نوي خود، هرچه بيشتر
    در پي پيشنهاد دهندگي باشد.
    4- از محدوديت معناها بپرهيزد.
    5- جلوه هاي امروزين زندگي به غزل هايش راه يابد.
    6- براي موسيقي كلمات در شعرهاي نواش، اهميت بيشتري قائل شود.
    7- سعي كند موفقيت هايش در محدوده سن ادبي اش، قانع كننده و قابل توجه باشند.

سیب - شعر رضا مصطفایی-11/08/1388

abtarang — Mon, 02 Nov 2009 11:42:18 GMT

دستهایم را بهم می سایم

افسوس!...

درنگ در چشمان تو

دیگر هوسی بیش نیست

التیام هم جاذبه ای عبث

در آرزوی...

این هم قانونی ست

زمین سیب را به خود نخواند

بارش دستها از زمین

قطره قطره آسمان را آب می گیرد

خدا در اشک هایمان غرق می شود

دستهایم را بهم می سایم

در آرزوی...دمی

که زمین سیب را به خود بخواند...

تقویم جه بودیم .چه میشویم. چه خواهیم شد

abtarang — Sun, 27 Sep 2009 02:29:18 GMT

تقویم را ورق می زنم...

دیروز.

پرسه های دلفریب

آستان شمایلی بر بوم

سرابی سرگردان.

قلم مویی مانده در آب و رنگ

امروز.

پاره ای وقت.

وام گرفته از دیشب

دست در گریبان آفتاب

آغاز میشوم.. بی درنگ.

فردا.

از دور دست ترین فصل روئیت نور

می کنم سلام

تا آخرین غبار افق

بر همه ی عاشقان آب

بر همه ی شیفتگان رنگ .

سلام.....

سروده شده در 7شهریور 1388- نام شعر: پیغام - :رضا مصطفایی

abtarang — Sat, 29 Aug 2009 12:08:18 GMT

دوسـتت دارم چـــو جان خويشتن                  اي تن من را تويي چون پيرهــن

در رگ و خونم چه مي جويي مدام                جان فدايـت كردم و اين نيز تــن

مهر مهــــرت خرده بر پيشـــانيم              اي خــراج مـــهر تو ملك ختــــن

خلوتــــــم را چشــــــم تو آئینه شد                ای نگاهــــت روشـــــنی راه مــن

دامن پرمهر تو همچـــون بهـــــــار                سوسنستان است بر دشت و دمن

گوش هـــــــوشم را سپردم بر صبا               تا رســـد پيغام آن غنچه دهـــن

بستر خیال - از کتاب آب تا رنگ : رضا مصطفایی

abtarang — Thu, 20 Aug 2009 06:56:18 GMT

در بستــــــر خیالم نقشی زدم ز رویـــت

دل ناگهـــــان در آمیخت بر تارتار مویت

هر لاله ای که دیدم در کوی و دشت و صحرا

می گفت با دو صد شوق از طرح رنگ و رویت

افسانه ی شب است این یا جعد گیسوانت؟

خورشید ظلمت است این گویی به گرد کویت

شوقی ست در دل ما با این عطش که بینی

شاید که لب رســـــــانم بر لعل چون سبویت

آوای خوش نیامد جز هاتفـــــــی که از دور

هر لحظه گفت با ما رازی ز خلق و خویت

شوری به دل نشاندی غم را ز دل رماندی

تاجـــــــی که بر سر ما- اقبال آرزویــــــــت

نقــــاش چون درآمد نقشی زدو نهان شد

نقشش به "احسن" آمد در خلقت نکویت

ماییم و پهن دشتی چون شوره زار تشنه

شاید که خضـــر مارا رهبر شود به سویت

دل را به جز کلامــــــی چیــــزی نبود قابل

گر مرحمــــت نمایی باشـــم غلام کویت

جشنواره فرهنگ و هنر ایران کوچک

abtarang — Wed, 22 Jul 2009 16:09:18 GMT

کتاب های چاپ شده نشر فراگاه برای فروش و بازدید

مقدم شما عزیزان را گرامی می دارد .

آدرس:کرج-نرسیده به چهارراه طالقانی-سالن شهیدان نژاد

فلاح-ورودی سالن شورای شهر کرج

زمان:دوشنبه 12-مرداد-1388 الی جمعه 16-مرداد-1388

غرفه نشر فراگاه

دوستان سلام.

آب تا رنگ یک ساله شد.

میخواستم از محبت همه آنهایی که به آب تا رنگ آمدند و با نگاه مهربانشان به نوشته های من اعتباربخشیدند تشکر کنم

در این یک سال از این رهگذر صاحب دوستانی شدم که مایه دلگرمی و مباهاتم شدند .اگر هم انتقادی

داشتم دست منتقدانم را می بوسم که هرچه آموختم از آنهاست. اگر در نظراتم کسی را رنجاندم معذورم بدارد که خصلت خوبان همانا بخشندگیست.

بیدار باشید. رضا مصطفایی

چه کسی گفت دزدی کنم؟

abtarang — Mon, 06 Jul 2009 18:07:18 GMT

گفتی چشمهایت را ببند.

نمیدانم چرا

مژهایم دوام نیاورد

چشمهای بی گناه من

دل بی دست و پا

چه کسی گفت دزدی کنم؟

نه ....

اعتراف التیامم نمی دهد.

پرنده ی رها

درابتکار آسمان آبی بود

رهایی چله از کمان اتفاق افتاد

ادعا......

دیوارهای بلند سیاه

امانت شیرین

هوس دل ربا

چشمها ی باز همیشه چاره عبور نیست

سوگند میخورم صادق بودم.

این چشمهای بی گناه

دل بی دست و پا

چه کسی گفت دزدی کنم؟

نام کتاب:از آب تا رنگ/مولف:رضا مصطفایی سال 1388

abtarang — Sat, 27 Jun 2009 10:05:18 GMT

تقدیم به روح بزرگ مادرم که اولین ترانه اش عشق و آخرین کلامش محبت بود

آمدنت میلاد من است

اگر شراب سبز باشد

بهار تویی

سنجاقک را

از دویدن در جاده بالهایش

خلاص کن

به پایان رسیده

از فصل شادمانه بیرون بیا

گلها خواب دیده اند

که تو بارانی

در این همه تابستان

فی االبداهه برای دلم که عاشق پرواز است

abtarang — Tue, 28 Apr 2009 19:55:18 GMT

تابلوی صبوریهایم مال تو

ای که مردم چشمانت پنهان نمی کند

زبان بسته ات را

با من بیا

شب تاریک را به نقره دریا بریز

بگذار نسیم شاهدی باشد

رهایی گیسوانت را

نگاه کن

نارنجی لبخندت را به آب میسپارد

صبورهایم را بر بوم نقره می کشم

و طرحی از پرواز پرنده .